Naukowcy z Politechniki Wrocławskiej domieszkowali ciekłokrystaliczne DNA nanoprętami złota w celu określenia możliwości modyfikacji jego właściwości. W rezultacie, zaobserwowali poprawę stabilności termicznej materiału hybrydowego w stosunku do próbki bez domieszki. Dodatkowo za pomocą fluorescencyjnej mikroskopii dwufotonowej pokazali tendencje podłużnych nanocząstek do układania się wzdłuż nici DNA, co wskazuje na możliwość kontrolowania ułożenia nanoprętów złota w matrycy ciekłokrystalicznej. Następnie zbadali rozmieszczenie nanoklasterów złoto-srebrnych w fazie ciekłokrystalicznej. W przypadku tego typu domieszek zauważyli odmienne ułożenie nanostruktur w mezofazie. Oznacza to, że nanoklastery kumulują się na powierzchni fazy ciekłokrystalicznej, między innymi ze względu na ich mniejszy ciężar w porównaniu do anizotropowych nanocząstek złota. Z materiałowego punktu widzenia uzyskane wyniki potwierdzają potencjał wykorzystania nanoklasterów i nanoprętów złota w terapii fototermicznej i bioobrazowaniu.
Autorem artykułu i zamieszczonych w nim zdjęć jest Dominika Benkowska-Biernacka.
Dominika Benkowska-Biernacka ukończyła studia inżynierskie na kierunku Inżynieria Materiałowa na Politechnice Wrocławskiej. Następnie uzyskała tytuł magisterska na kierunku Molecular nano- and biophotonics for telecommunications and biotechnologies na École normale supérieure Paris-Saclay. Obecnie realizuje studia doktoranckie na Wydziale Chemicznym Politechniki Wrocławskiej w ramach interdyscyplinarnego programu BioTechNan pod opieką Profesor Katarzyny Matczyszyn. Doktorantka współpracuje z Instytutem Genetyki i Biologii Molekularnej i Komórkowej w Strasburgu. Dodatkowo odbywała staże naukowe m.in. na Uniwersytecie Paris Saclay (Francja) i Uniwersytecie Kolorado w Boulder (USA). Ponadto jest aktywnym członkiem koła naukowego Photonics and Bionanotechnology Association odpowiedzialnym za organizację corocznej międzynarodowej konferencji PANIC z dziedziny nanofotoniki.
Przedmiotem jej badań są liotropowe ciekłe kryształy pochodzenia biologicznego, które domieszkuje nanokropkami węglowymi i nanocząstkami złota. W swojej pracy wykorzystuje m.in. mikroskopię polaryzacyjną i fluorescencyjną mikroskopię dwufotonową.
.